Een raar stel

De laatste gasten zijn maandag vertrokken en we hebben het huis weer voor onszelf. Een tijdje althans. Het is een leuke, maar ontzettend drukke zomer geweest. En we zijn moe. Echt heel erg moe. Maar stilzitten is ook niet onze sterke kant. Ja, eventjes. Maar niets zo leuk als nieuwe projecten, en niets geeft meer nieuwe energie.

Eerst hebben we de receptie en de wasruimte opgeruimd, wat echt heel erg noodzakelijk was. De orde die dan ontstaat geeft rust. Ik voelde ineens hoe erg ik de hele zomer heb gebaald van de troep. Een paar dagen wat prutsen en dingen bijwerken, lekker.

En ineens heeft Den het terras bij onze woonkamer opengebroken omdat het water daar niet wegloopt. Een andere constante ergernis. Mijn ideeën om een glazen hek te maken zodat je ook zittend op de bank de zee kan zien, en om een soort serre aan de achterkant te bouwen voor extra licht, komen ineens een paar tandjes hoger op de prioriteitenlijst. In een ommezien (en het nodige gevloek vanwege de tien verschillende schroeven in twintigvoud waar de vorige eigenaar een patent op heeft) is het bestaande hek weg. Het uitzicht dat dan ontstaat is meer dan geweldig.

Voor we het goed en wel op een rijtje hebben, hebben we via de Noorse Marktplaats 13 nieuwe ramen gekocht voor de stabbur en de toekomstige serre. Als je aarzelt is een goede aanbieding weg.

Bovendien ging Den vannacht pas om half vier naar bed omdat hij reuze enthousiast bezig is met Claude om ons boekingsprogramma te verbeteren en de website te optimaliseren. Als toetje heeft hij een geweldig programma geschreven om de beste vismomenten en de omstandigheden op het fjord te laten zien. Inclusief een community zodat vissers informatie en foto’s met elkaar kunnen delen.

Vervelen doen we ons niet snel, maar een balans vinden tussen ideeën en uitvoering is wel een uitdaging. Zoals ik al zei, we zijn een raar stel.